Trabzon Dernekleri Federasyonu Gençlik Kolları yönetimi bu tür etkinliklerin artarak devam edeceğini bildirdiler. Bu güzel çalışmalarından dolayı kendilerini kutluyoruz

Trabzon Dernekleri Federasyonu

Trabzon Dernekleri Federasyonu
Gençlik Kolları

Trabzon Gençlik Başkent’i Olsun diye, Trabzon için proje üreten bir gençlik topluluğu…

Trabzonluyum – Trabzonsporluyum diyorsan,
Trabzon için benimde diyeceklerim, yapacaklarım var diyorsan,
Bize katılmak için daha fazla bekleme,
İstanbul’da Trabzon sevdasıyla yola çıkıp,
İstanbul’da Trabzon kültürünü, örf, adet, gelenek göreneklerini yaşamak ve yaşatmak için….

Trabzon Gençliğine Katıl…

“Çalınsın kemençeler
Girelim bu horona”

Feluka müzik yaparken ticari bir kaygı düşünüyor mu, mesela yıllarca kendini Karadeniz müziğine adamış çok değerli sanatçılarımız var (Erkan Ocaklı-Katip Şadi) ama isimleri dışında maddi bir şeylere sahip olamadılar, bu işi sadece sanat için yaptılar. Feluka’nın yaklaşımı nedir bu konuda? Feluka gerçekten sanat yapmak için mi, yoksa popüler müziklere ayak uydurmak için mi kurulmuştur?
Ana temayı öz müziğin üzerinde kurmaya özen gösteriyoruz, her şeyden önce gerçek anlamda müzik yapmak için yola çıktık; popüler müzik piyasasına meta olmak için kurulan bir grup değiliz. Müziğe duygularını verenler var, bir de insanların duygularını müzikle kullananlar var. Biz bu işe her şeyden önce gönül verdik, dinleyicilerimize de bunu hissettirdik. Feluka asla kendi çizgisine uymadığını düşündüğü işlerde yer almamıştır. Çoğu zaman grup üyeleri yol paralarını bile ceplerinden vermiş, maddi sıkıntı çekmiş fakat kendi çizgisinden şaşmayarak elinden gelen fedakarlığı göstermiştir ve göstermeye de devam edecektir.

Feluka kaç kişiden oluşuyor, grup üyelerini biraz tanıyabilir miyiz, mesela gruptaki herkes Karadenizli mi?
Feluka 7 kişiden oluşuyor, önce Karadenizlilerden başlayayım; kemençeci Emre Araklılı, Mahmut Turan Çamlıhemşinli. Gökhan var basçımız, o Pazarlı. Özgür var Trabzon’da yaşamış ama aslen Elbistanlı. Trabzon’da beraber büyüdüğüm bir arkadaşımdır aynı zamanda. Yıllar sonra İstanbul’da karşılaştık. Onun dışında klavyecimiz var o da askerden arkadaşım Muşlu’dur kendisi. Mesela davulcumuz da Almanya doğumludur. Perküsyonuyla ve neşeli kişiliğiyle gruba tecrübelerini aktaran İlhan abimiz var, o da Trabzonlu. Bazı durumlarda ister istemez grupta değişiklikler oluyor biz hiç bir zaman illaki Karadenizli olsun diye bir arayışa girmedik. Ama Karadenizli olmasının tabii ki çok avantajı var yöreyi bilmesi ve yansıtması açısından çok önemli.

Abdullah AKAT’ı daha yakından tanıyalım?
Feluka fikrini ortaya süren ve grubun kurucusu olan Abdullah, 1982 yılında Trabzon’da doğdu. 1990 yılında Trabzon Müzik ve Halk Oyunları Derneği’nde müzik eğitimi almaya başladı. İlk ve orta öğrenimini tamamlayana dek Trabzon’da ve Ankara’da Türk Musikisi, Batı Müziği, Şan, Piyano, Ud ve Keman eğitimi aldı. Birçok Klasik Türk Musikisi, Türk Halk Müziği ve Çoksesli Müzik korolarında solist, korist ve saz sanatçısı olarak görev yaptı. 100′ün üstünde konser performansı sergiledi ve çeşitli ödüller aldı. 2000 yılında 3. lükle girmiş olduğu İ.T.Ü. Türk Musikisi Devlet Konservatuarı’ndan 2004 yılında birincilikle mezun oldu. Aynı yıl İ.T.Ü. Sosyal Bilimler Enstitüsü Türk Müziği Yüksek Lisans Programı’na başlama hakkını elde ettikten sonra, “Doğu Karadeniz Bölgesi’ndeki Çepniler ve Çepni Müziği” adlı yüksek lisans tezini tamamlayarak 2006 yılında mezun oldu. Bu tez çalışması sırasında Doğu Karadeniz Bölgesi müzikleri üzerine çeşitli araştırmalar yaptı. Kemençe çalmayı öğrendi, birçok derlemeler yaparak, derlediği ezgilerin bir kısmını notaya aldı. 2005 yılında Karadeniz Teknik Üniversitesi Devlet Konservatuarı’nda Araştırma Görevlisi olarak çalışmaya başladı. Popüler Müzik, Yabancılaşma ve Doğu Karadeniz Bölgesi müzikleri üzerine çeşitli bildiriler sundu, yazılar yazdı. 2006 yılından itibaren İstanbul Teknik Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü’nde Araştırma Görevlisi olarak görev yapmakta olan Abdullah, İ.T.Ü. Sosyal Bilimler Enstitüsü Müzikoloji ve Müzik Teorisi Anabilim Dalı’nda Doktorasını yaparken, İ.T.Ü. Müzik Bilimi Kulübü’nde de başkanlık görevini sürdürmektedir.

E.Çağrı TURAN, Melek BAKIRTAŞ, Abdullah AKAT, Gökhan ORHAN, Evrim TIĞLI, Emre KÜÇÜK

Feluka tarzını oluştururken ne paya alındı peki ?
Kimseye benzememek ya da herkesten farklı olmak bizim için en önemli kaygıydı. Biz yola çıktığımız ilk günden bugüne kadar hep buna özen gösterdik; Feluka’nın şarkılarına baktığınız zaman da bunu hissedersiniz. Karadeniz müziğinde en önemli şeyi zaten türküler ve bu türkülerin içindeki sözler oluşturuyor. Doğal olarak aynı şeyler sürekli ortaya koyulduğu zaman aynı sözleri aynı ezgilerle veya farklı sözleri aynı ezgilerle yüzüncü kişiden dinlemiş oluyorsunuz. Dolayısıyla ne kadar farklı bir tarz oluşturup, farklı enstrümanlar ile de çalsanız bu durumun çok fazla dışında birşey üretmiş olmuyorsunuz. Ama siz gidip gerçekten bunu birinci kaynaktan yöreden alıyorsanız ve birinci ağızdan aldıklarınızla o farklılığı koyabiliyorsanız, bunun dışında kendiniz bir yöreden beslenerek yeni bir üretim yapabiliyorsanız onu sadece kemençe ile de çalsanız ortaya çıkan bence güzeldir. Bizim aslında ilk amacımız buydu kimsenin yaptığını yapmadan kendimizden olanı yapmak veya yöre müziğini en doğal haliyle sunmak.

Albüm çalışması var mı ? Ne zaman sevenleriniz dinleyebilecek?
Mayıs ayı gibi piyasada olmasını istediğimiz bir albüm çalışmamız var. Albümde ağırlıklı olarak bana ait besteler yer alacak, müziğe bir şeyler katmak istiyorsanız üretmeden olmaz. Müziğe birşeyler katmak demek, üretmek demek. Aynı sözleri değiştirip değiştirip okumak bir şey katmaz. Bunun haricinde bugüne kadar kimse tarafından okunmamış 2 anonim parça kullanacağız ve 1 tane de kendi derlemem yer alacak.

Abdullah AKAT neden solist olarak değil de Feluka projesi içerisinde sahnelerde yer alıyor?
Ben bireysel olarak bir şeyler yapmak istemedim çünkü müzik yaparken solistin tek başına bir şeyler ifade etmediğini düşünüyorum. Grup üyelerinin ruhlarını projeye katmalarıyla daha etkili ve daha içten eserler üretilebileceğini düşünüyorum, hele ki böyle harika grup üyelerine sahipseniz.

Mahmut Turan gruba nasıl katıldı nasıl ikna ettiniz?
Mahmut abiyle ilk kez 2007 yılının sonunda Van konserinde tesadüfen çalıştık. Tulumcumuzun rahatsızlanmasıyla ne yapalım ne edelim derken ve Van’daki arkadaşların özelliklerin tulumcu istemeleri ile bir şekilde Mahmut abiye ulaştık. Mahmut abi tabi ki herkese çalan bir isim değil, profesyonel insanlara çalmıştı tabi grup hakkında referans aldıktan sonra çalışmayı kabul etti. Sahnedeki atmosferden ve performansımızdan çok etkilendiğini uzun zamandır da böyle güzel bir topluluğun içinde yer almadığını söyledi ve bundan sonra her şey biraz da kendiliğinden gelişti. O günden beri aramızda.

Grup üyelerinin oluşumu nerdeyse hep farklı bölgelerden, farklı yörelerden de şarkı türkü okuyalım dedikleri oluyor mu?
Ben zaten Karadeniz müziği dışında da farklı yöre türkülerini okumayı çok seviyorum. Aslında Türk Sanat Müziği kökenliyim ve türkülerimizin yanı sıra klasikleşmiş şarkılar da söylüyorum. Bazen arkadaşlar diyor Karadeniz okuyalım artık abi…ama güzel şeyler bunlar. Albümde de böyle bir türkü var farklı bir coğrafyadan. Sürpriz olsun.

Dinlediğiniz etkilendiğiz tarzını beğendiğiniz sanatçı ve gruplar var mı peki?
Açıkçası ben lise bitene kadar yani Trabzon’dan çıkana kadar hep Türk sanat müziği dinledim. Ne zaman ki gurbete çıktım o zaman Karadeniz müzikleri de dinlemeye başladım. İlk dinlediğim sanatçı İbrahim Can olmuştur, zaten ilk olarak kendisinin de kurucularından olduğu Trabzon Müzik ve Halk Oyunları Derneği’nde müziğe başladım, bende çok özel bir yeri vardır. Daha sonra Volkan Konak’ın müziğini dinledim ve hala beğenerek dinlemeye devam ediyorum. Adnan Yılmaz’ın Maçka türküleri okuduğu bir albüm vardı bir dönem her gün dinler olmuştum. Akademik anlamda benim Karadeniz müziğiyle ilk ilgilenmem ise 2004′ten sonra yüksek lisans tezime başlarken oldu. Lisans tezi olarak sanatta estetik çalışmıştım. Sonra bir gün kendi kendime sanatta estetik alanında çalışan bin beş yüzüncü kişiyimdir heralde dedim, farklı ve özel bir çalışma yapmalıydım ve bir çok anlamda ilk olmalıydı. O dönemde Karadeniz müziği üzerine akademik çalışmalar yapan çok az kişi vardı ki hala öyle ne yazık ki. O zaman kararımı verdim. Karadeniz müziğindeki ilk deneyimlerimi ise lise dönemimde Hıdırnebi yayla kentte kazandım. Açılışından itibaren bir dönem orada müzik yaptım ilk sanatçısı benimdir yani. Herkes kemençe beklerken ben kemanla şarkılar söylerdim, ilk defa yaylada keman çalan akıllı da benimdir heralde Herkes ilk bakışta bir şaşkınlıkla karşıladı kemençe yerine keman dinleyince fakat özellikle Karadeniz türkülerini solo keman eşliğinde dinlemek insanların inanılmaz hoşuna gidiyor ve çok beğeniliyordu. Rize tarafında da çeşitli yaylalarda çaldım ve hep olumlu tepkilerle karşılaştım. Trabzon’da sadece kemençenin öne çıkması, horonun tanınması dışında tarihten gelen şehir kültürünün de günümüzde yaşatılmasının gerekli olduğunu düşünüyorum. Eskiden opera binası dahi olan bir kültür sanat şehrinden bahsediyoruz. Benim çocukluğum da bunun izleri vardı mesela çocukluğum klasik korolarda şarkı söylemekle, ud, keman çalmakla geçti. Bu yüzden Karadeniz müziğinin bu şehirli unsurları da bünyesinde taşımasının önemli olduğunu düşünüyorum ve albümdeki parçalarımla bu alanda iyi bir başlangıç yaptığımı sanıyorum.

Keman çalıyorsunuz peki bunun dışında çaldığınız bir enstrüman var mı?
Keman, piyano çalıyorum, ud çalıyorum, bunun yanı sıra kendimi tatmin edecek kadar çaldıklarım var ama sadece bana yetecek kadar. Mesela arada elime kemençe alıyorum, gitarı kendi kendine çal deseniz çalmam (burada kopuyoruz arkadaşlar hep birlikte gülüyoruz:D) hele sizin kulaklarınıza hiç kıyamam.

“Giresun’un İçinde İki Sokak Arası” türküsünü çok farklı yorumluyorsunuz eleştiri aldınız mı hiç?
Evet bu şarkı bende çok özeldir, çok da eleştiri aldım hatta türkülerimizi niye böyle okuyorsun diyende oldu. Ama ben o parçayı hissettiğim gibi okumaktan keyif alıyorum. Ben Feride’nin vuruluş sahnesini hareketli okuyamıyorum, okuduğumda da o sahneyi yaşayamıyorum. Ben bu parçayı çocukluğumdan beri dinleyip yaşadığımda gözlerim hep dolmuştur. Bunu yaşayamazsam, hissedemezsem göz yaşlarıma ihanet etmiş olurum. Bu yüzden hissettiğim gibi okudum.

Sözlerinizi yazarken nelerden etkileniyorsunuz yayla mı aşk mı doğa mı, ya da özel bir yer var mı sizin için?
Valla hepsinden de etkileniyorum ama babam şiirlerini yazarken doğadan çok etkilenirdi. Şu aralar Ankara’da yaşadığı için Trabzon’da çok fazla bulunamıyor ve Trabzon’a gittiğimiz zaman hemen Ganita’ya atıyor kendini ruhunu tazelemek için. Bende de babadan kalma bir alışkanlık var, mesela “Trabzon’a Geldi Bahar”ı yazdığımda bir gece evde oturuyordum Beşiktaş’ta, canım da sıkkın biraz. Bir an Trabzon’da olsaydım ne yapardım diye düşünmeye başladım. O ara memleketimin doğal güzellikleri gözümün önüne geldi ve hemen “Trabzon’a geldi bahar, eriyor dağda karlar, dereler doldu taştı, gurbette gönlüm ağlar” sözleri çıktı. Bu tarz şarkılarım olmuştur hep. “Uşaklar” şarkısını yazarken de yağmurlu bir havada yaya geçidinde trafik ışığında beklerken ilham geldiğini ve aynı ışıkta en az 7-8 kez takılıp kaldıktan sonra sırılsıklam olarak sözleri tamamladığımı ve karaladığım kağıtta da kuru yer kalmadığını hatırlıyorum.

Son zamanlarda Karadenizli olmamasına rağmen çok fazla sanatçı kemençeyi ya da horonumuzu kliplerinde albümlerinde kullanıyor, bu konu da ne düşünüyorsunuz?
Şimdi eskiden insanlar kemençeyi gazete kağıdına sararlardı. Son yirmi yılda insanlar buna sahip çıktı, benimsedi. Doğal olarak bu başkalarına da rant kapısı oldu. Karadenizli olan bir insan bunu kullandığı zaman aynı rantı kullanmıyor mu? O da kullanıyor, ama şimdi sırf Karadenizlilerin dikkatini çekmek için ticari bir kaygıyla kullanırsan burası biraz karışık işte. Bizim insanımız da bu oyuna gelmez zaten. Bunun dışında müziğimize katkı sağlayacak her türlü çalışmaya da açığım. Bu katkıyı yapan Karadenizli olsun olmasın her sanatçıya saygı duymamız ve Karadenizliler olarak baş tacı etmemiz gerekir.

Karadeniz yemekleriyle aranız nasıl?
Çok severim. Hepsini de bolca tüketiyorum. Karalahana, hamsi kuşu, kuymak favorilerim. İsterse on bin çeşit başka yemek olsun yinede değişmem yemeklerimizi.

Son olarak bu röportajı okuyan geçlere nasıl seslenmek istersiniz?
Gençlere iki şey söylemek istiyorum. İlk olarak, Feluka’yı anlamaya çalışsınlar ve takip etsinler, gerçekten Feluka bir ses bir soluk, hepsi o gözle o ruhaniyetle dinlesin anlamaya çalışsınlar. Şu an bize yalnızca www.feluka.net aracılığıyla ulaşabiliyorlar, inşallah albüm çıktıktan sonra daha rahat ulaşacaklar. İkinci olarak da Abdullah AKAT olarak bir şeyler söylemek istiyorum. Karadeniz müziği yeni oluşmadı; kemençe, tulum sesini duydukları her müziği, Karadeniz müziği diye dinlemesinler biraz seçici olsunlar. Biraz dünyanın farkında olsunlar, iyiyle kötüyü ayırt etsinler ve hep mutlu olsunlar…

İstanbul Güngören’de ki terör olayında yaralanan vatandaşlarımıza Allah’dan acil şifalar diliyoruz, hayatlarını kaybeden insanlarımıza Allah’dan Rahmet, ailelerine ve tüm Türk milletine Başsağlığı ve sabır diliyoruz.

T.D.F.
Gençlik Kolları

Konumuz Sanat ve Trabzon adına olacağından ilk olarak sanattan başlayalım ve genelde sanatçılara sorulabilecek bir soru ile başlayayım; Sanat için sanat mı ? Yoksa halk için sanat mı ?
Bu soru bence Türkiye’nin 1970’lerdeki siyasi dönemlerinde yani Avrupa da ki 1968 hareketinden sonra toplumcu hareket Türkiye’yi de etkilemeye başladığında ki dönemde sanat için ortaya atılmış çok yanlış iki cümle.
Bence sanat her ikisi içindir, yani bu tavuk mu yumurtadan yoksa yumurta mı tavuktan gibi bir şey, sanat her ikisi içindir.
Sanat o kadar kapsamlı bir şeydir ki onu birbirinden ayırt etmek sanatın kendisine çok büyük haksızlık olur.
Toplumumuzun duyguları için siz kendinize bir vazife biçiyor musunuz, biçtiğiniz vazifeyi en iyi tiyatroda mı, dizide mi yoksa sinemada mı daha iyi uygulayabiliyorsunuz? Bunlar için yaptırımlarınız ve sorumluluklarınız nelerdir?
Tartışılmaz tiyatro, çünkü ben bir tiyatrocuyum. Ben şuna inanmıyorum, ben dizi oyuncusuyum ya da sinema oyuncuyum, yok böyle bir şey, oyunculuk diye tek bir meslek vardır. Oyuncu insan sinemada da tiyatroda da dizide de opera balede de oyunculuğunun getirdiği birikimlerini sahne üzerinde ya da kameranın içine sunan insandır. Bunlar arasında araya biraz daha teknik etkenler girer şöyle ki; tiyatroda bir duyguyu anlatabilmek için biraz daha fazla hareket kullanırsın çünkü 500 kişilik bir salonda en arka sırada ki de görsün diye ama kamera karşısında o hareketi tiyatrodaki gibi yapmıyorsunuz. Oyuncu gerçek bir oyuncu ise oynayacağı oyunu hem tiyatroda hem de karma karşısında nasıl oynanacağını bilir. Birde dikkat ediyorum bazı okullar da dizi oyunculuğu dersi verilmektedir, bu ne demek sen demek ki tiyatro sahnesine çıkınca oynayamayacaksın demektir, o zaman sen oyuncu değilsin demektir. Oyuncu her yerde oyunculuğunu yapar, sinemada da yapar, reklamda da yapar, tiyatroda da yapar, dizide de yapar.
Tüm bu anlattıklarımdan yola çıkarak sorduğunuz soruya gelelim, ben derdimi anlatmak için tiyatro yapmayı tercih ederim, tiyatronun çoklu sisteminin içinde oyuncu olarak bana düşen görev var, bunlardan biri de, benim derdim olan benim dünya görüşüme uygun, insanların kafasını açacak bir iki saatlik oyunu seyrettik den sonra, aslında hiç de benim gördüğüm gibi değilmiş bu hayat, aynanın başka bir tarafı varmış diye bilinçlendirmek, daha duygu yoğunluğu katmak insanlara ya da insanları dünyaya, ülkeye, çevremize, çocuklarımıza, daha duyarlı hale getirmek, biraz daha geniş pencereden dünya ya bakan bir anlayışa getirmeye çalışıyorum ben tiyatro yaparak.
İnsanlarımızla ortak lisanı nasıl yakalayabiliyorsunuz?
Ortak lisan bedendir ve konuştuğun dildir. Eğer seyirci sahnede o rolü oynayan oyuncunun bir süre önce hayatının başka bir yerinde, bu aynı onun gibi diyebiliyorsa, bu zaten ortak lisandır.
Tiyatrocu olmaya nasıl karar verdiniz, sonradan dizi ve sinemaya geçiş nasıl oldu, buna sebep olarak maddiyatı gösterebilir miyiz? Tiyatrodan sinema ve diziye geçişte bir olgunluk döneminden bahsettiniz, bu geçişte nasıl bir olgunluk dönemindeydiniz?
İsmi şu anda aklıma gelmiyor ama bir aktörün önemli bir sözü vardır; aktörün iyisi 40’ından sonra belli olur, bu sözün nedeni de, şimdi cam işciliğini biliyor musunuz, bir camın şişirilmesinde, alın bir çırağı onu üfleyerek çatlatmadan yapana kadar nerden baksanız bir 5 sene geçer, çünkü o bir üflemenin bir ayarı vardır. Oyunculukta böyle bir şey, sebebi de şu; 40 yaşındaki bir adamın hayata bakışı, dünyaya bakışı, kadına, erkeğe, aşka bakışı, bir savaş olayındaki siyasi olaya bakışı haliyle 25 yaşındaki bir insana göre biraz daha olgun biraz daha gelişmiş, hayat olgunluğu akıl olgunluğu ile beraber yürüyor. Daha geç bir süreçte televizyon dizisi yapmamın nedeni, bundan önceki aktörlük hayatımda kendimi yeterince hazır hissetmemem, yani cebime yeterince taş doldurmadığımı düşünüyordum, yeterince taş doldurduğumu ve yeterince birikim sahibi olduğumu öğrendikten sonra, sahnede çok güvendiğim ödül mekanizmalarının ve önemli tiyatro adamlarının oyumculuğumla alakalı evet Hüseyin Avni Danyal’ın oyunculuğu artık bu kıvamdadır dedikden sonra diyorsun ki evet artık ben bir noktaya gelmişim dedikten sonra yani eğitimin tamamlanma süreci diyelim ona, bundan sonra kamera karşısında olmaya karar verdim. Televizyonda olmamın ana nedenlerinden bir de tabi ki ekonomik, bu gün bir tiyatro yapıyorsan bunun ana kaynağını ben televizyon dizilerinden kazandığım para ile yapıyorum, yani televizyon sektörü beni bu anlamda kullanıyor, bende televizyonu tiyatro için kullanıyorum. Tiyatroya başlama sürecinde ise ben tiyatroya biraz daha siyasi başladım. 1970-71’lerin siyasi döneminde Ankara da bağlı bulunduğum siyasi görüşün toplantıları derken oralarda özel tiyatrolarda yapılırdı sonra o özel tiyatroların kurslarına geçtik sonra bu kurslarda ilgim artamaya başladıkça sonra 1-2 sene amatör olarak bu işi yapmaya başladım sonra kendimce bu bir bilimdir dedim ve sonra bunun eğitimini alarak devam ettim.
Bu zamana kadar nice rollerde oynadınız, bu roller de seçiciliğiniz nelerdir ? oynadığınız bu rollerden hangisinde sanat olarak halkıma kendimi yeterince ifade edebildim diyebildiğiniz rolünüz hangisi ?
Televizyon dizisi teklifi bana geldiğinde benim için önemli olan hikayenin ne olduğu ve hikayenin içinde benim nerde olduğum, oyuncu olarak beni ilgilendiren kısmı bunlardır. Hikayenin bana kendini sevdirmesi ve benim hikayede ne kadar katkım olduğudur. Sıradan rolleri sevmiyorum, inişleri çıkışları olan rolleri oynamayı daha çok seviyorum, misal Hatırla Sevgili dizisinde ben 60 bölüm normal bir rolde oynayabilirdim ama ben 10 bölümlük Adnan Menderesi oynadım ki bu rol ile halkın gözünde Adnan Menderesi canlandırdım bu benim için halka bir şey vermek açısından bu benim için daha önemli idi.

Sanatla ilgili son sorumu sorayım ve Trabzon’a geçelim, Sahne tozu mu? set ışıkları mı?
Tabi ki sahne tozu, tartışılmaz bile, tiyatro sahnesinde aldığın tadın hiçbir yerde karşılığı yok, birebir orada ki insanı siz yönlendiriyorsunuz çünkü, oradaki insanın ne zaman ağlayacağına, ne zaman güleceğine, nerde nefes alacağını sen yönlendiriyorsun. Bir oyunumda nefesimi tuttuğumda aşağıdaki tiyatro seyircisinin de benimle beraber nefesini ben nefes alana kadar tuttuğunu hatırlıyorum.
Trabzon Hüseyin bey de ilk neyi  çağrıştırır, bir Trabzonlu olarak Trabzonluluğu ve  Trabzonsporluluğu nasıl tanımlarsınız?
Trabzon denince benim ilk aklıma gelen Ganita sahildir, çocukluğum orada geçtiği için, gerçi orası da eskisi gibi değil artık ama, ben Trabzon da çok güzel bir çocukluk yaşadım 10 yaşıma kadar orada yaşadığım çocukluk dolu dolu idi, Trabzon’un altından girdim üstünden çıktım 10 yaşıma kadar, benden büyük ablam ve annemin Trabzon da bilmedikleri yerleri ben bilirdim. Tabi böyle olunca da 15 günde bir ya da ay da bir Trabzon hoparlörlerinden kayıp ilanları verilirdi benim için, çocukluğum bu kadar deli dolu  geçtiği için Trabzon’un benim çocukluğumda ki yeri ayrıdır. Trabzonspor’un o keyifli zamanlarını da oradaki çocukluğumla beraber yaşadım. Orada ki heyecan, insanların birbirine yaklaşımı, ağaçlar, bahçeler, yani Trabzon ile ilgili çok fazla fotoğraf vardı bende ve belki de Ankara’dan çok fazla nefret etmemin nedeni de Trabzon’dan Ankara’ya gitmiş olmamdır. Hayatımız Trabzon’da denizin içinde, kayığın içinde orada burada geçiyordu. Şu apartman aralarında yetişen çocuklara bakıp ne kadar şanslı bir çocukluk geçirdiğimi düşünsenize…
Trabzonsporluluk babadan mı?
Trabzonsporluluğum kandan, babadan değil. Evet ben fanatik bir Trabzonsporluyum ama Sivas maçında ki gibi sahaya atlayıp kendini fanatik sananlar gibi fanatik değilim. O sahaya atlayanı gördüğümde bence fanatik benim o değil. Trabzonspor’dan aldığım keyif çocukluğumu, gençliğimi ve eğitim dönemim de evet Trabzonsporlu olmak bir ayrıcalıktı.
Bu güne kadar Trabzonluluk Hüseyin beyin kişiliğine neler kattı? Bu güne gelmesinde Trabzonluğunuzun size bir katkısı oldu mu?
Bir insanın karakterini yapısını, bir kentin yapısı coğrafyası etkiler ki mutlaka beni de etkilemiştir ama mesleki olarak geldiğim yer kendi bireysel çabamdır. Trabzonluluğun kişiliğime etkisi ise; aceleciliğim, çabuk sinirlenmem, tez canlılığım. Bu kişilik yapım ile çok şey kazandım, çok şey de kaybettim ama kaybettiklerim için asla pişmanlık yaşamadım.
Trabzon denince akla ilk Trabzonspor ve Trabzon’da son dönemde meydana gelen olaylar geliyor. Ne zaman Trabzon denince sanat, sanat denince Trabzon akla ilk gelecek, burada Trabzon gençliğine neler önerirsiniz.

Bu konuda kendinize biçtiğiniz görevler var mı?
Benim sanatçı olarak benim sadece yapabileceğim, Trabzon’un şiddet yanlısı kimliğini ortaya çıkaran medyaya verebileceğim en güzel cevap ben de Trabzonluyum. Bende Trabzonluyum ama bende bu işi yapıyorum, ya da benim arkadaşım ressam Trabzonludur, benim arkadaşım müzisyen Trabzonludur diyebilmektir. Her gittiğim yerde Trabzonlu gençleri bilinçlendirmek, bir dünyanın beşine gitmek o cam dünya demek değildir, oradan bambaşka yerlere gideceksin. 15 sene sonra çocuğunun cebine harçlığını koyabilecek misin, veya koyabilmek için çalışıyor musun bu iş gücüne sahip misin, bunun için araştırıyor musun, bir işte ustalaşmaya çalışıyor musun diyerek bilinçlendirmeye çalışıyorum, Bu sadece Trabzon’un değil Türkiye’nin genel meselesi, Trabzon üzerinde tabi ki başkalarının oynadığı bir sürü oyunlar var ve bunlarında bilincindeyim ve birilerinin de kullanıldığını düşünüyorum ve bu kullanılan gençlere üzülüyorum çünkü bir yerden eğitimsizliği ve işsizliği kaldıramazsan bunlar olacak ama Trabzon üzerinde daha bir ekonomik oyunlar oynandığı için Trabzon daha çok ön plana çıkıyor.
Trabzon gençliğine bu durum da sizin öneriniz ne olurdu?
Bu tecrübeden kaynaklı bir paylaşım olabilir, Eğitim çok önemli ama eğitim derken sadece sınava girip üniversiteyi kazanıp sonra da oradan mezun olunan eğitimden bahsetmiyorum, bir iş koluna girip o iş kolunda kendini yetiştirmek de bir eğitimdir, yani eğitim illa okulda olacak diye bir şey yoktur. Kahve köşesinde oturtmayacak seni ne varsa hayatında ya da boş gezenin boş kalfası olmamak, asalak olmamak, hala aileden para alarak yaşamını sürdürmek, bir şey üretmeden bir şey yaratmadan yaşaması koca bir dünya üzerindeki asalaklık, benin önereceğim bir an önce bu durumdan kurtulmak. Ne olursa olsun iyi ya da kötü, bir şey üretmek önemli olan.
Müzik kültürü nedir Hüseyin beyin? Neler dinler?
Yöremin müziği, çocukluğumdan beri kulaklarımda olan kemençenin sesi ayrı bir hazzım. Sadece horon oynanırken tat veren kemençe müziğinden hoşlanmıyorum, ama bütün bir parçanın içindeki kemençeyi dinlemekten daha çok zevk alıyorum. Ben kemençe dertli bir şey çaldığı zaman daha çok etkileniyorum, yani oyun havası çaldığı zaman o kadar etkilemiyor beni, ama bir bütün olarak seviyorum dediğim kemençe için bir Volkan Konak olsun, bir Fuat saka olsun, bir Kazım Koyuncunun yaptığı müzikteki o kemençeyi daha çok seviyorum. Sadece uzunca süre aynı ritimde çalan horona eşlik eden kemençeyi dinlemekten keyif almıyorum çünkü görsel bir şey horon ile tamamlanıyor, yani o oynayınca güzel.
Öyle bir durumda kalkıp oynar mısınız ?
Vakit ayırıp şu horonu bir becerebilsem oynayacağım da, ben biraz mükemmeliyetçi bir insanım isterim ki oynadığım oyunda her şeyiyle mükemmel olsun, düz horon oynamayı biliyorum ama dediğim gibi önce çok iyi öğrenip oynamak isterim. Bu da benim karakterim.
Biz burada Trabzon Dernekler Federasyonu Gençlik kolları adına burada bulunuyoruz, türlü faaliyetlerde bulunuyoruz,  sizde gençlere hitap eden bir kişilik olarak bize bu faaliyetlerimizde tavsiyeleriniz ve son görüşleriniz nelerdir?
Sizin şu birliktelikte olmanız güzel, devamında olmanız temennisi ile ama benim size son tavsiyem su olacak, siz bir birliktelik oluşturmuşsunuz burada ve bir şeyler yapmaya çalışıyorsunuz Trabzon ve İstanbul da ki Trabzon gençliği için ama siz burada bir şeyleri başarmışsınız, okumuşsunuz, yada okuyorsunuz, çalışıyorsunuz, eliniz ekmek tutmaya başlamış ama asıl sorun Trabzon da ki gençlikte, oradaki gençler işsiz kahve köşelerinde ve boşta, siz asıl faaliyetleriniz ve birliktelikleriniz de en kısa zamanda oradaki kardeşlerinizde kucaklayın.

Röpörtaj: Gökhan ORHAN
Fotoğraflar: Abdullah GÖZAYDIN