Çanakkale Şehitliği

Şu boğaz harbi nedir, varmıki dünyada eşi?
En kesif orduların yükleniyor dördü beşi,
şüheda gölgesi bir baksana dağlar taşlar
O rüku olmasa dünyada eğilmez başlar..
Yaralanmış tertemiz alnından uzanmış yatıyor
Bir Hilal uğruna yarab ne güneşler batıyor
Ey bu Topraklar için toprağa düşmüş ASKER
Gökten ecdaad inerek öpse o pak alnınız eğer
Ne büyüksünki kanın kurtarıyor Tevhid-i,
Bedrin Arslanları ancak bukadar şanlı idi…

Öteden sahikalar parçalıyor afakı,
beriden zelzeleler kaldırıyor amakı
Bomba şimşekleri beyninden inip her siperin
Sönüyor göğsünün üstünde o ARSLAN neferin
Yerin altında cehennem gibi binlerce laam
Atılan her laamın yaktığı yüzlerce adam
Ölüm indirmede gökler, ölü püskürmede yer
O ne müthiş tipidir yarab savrulur enkazı beşer,
Kafa, göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak,
Boşanır sırtlara vadilere sağanak sağanak…

Kılıçarslan gibi iclalini ettin hayran,
Senki islamı kuşatmış doğuyorken hüsran,
O demir çemberi göğsünde kırıp parçaladın,
Senki ruhunla beraber gezerek amadın
Senki aşara gömülsen taşacaksın heyhat
Sana gelmez bu ufuklar seni almaz bu cihan
Sana dar gelmeyecek Makberi kimler kazsın?
Gömelim gel seni tarihe desem..sığmassın…
Ey şehitoğlu şehid isteme benden Makber,
Bak sana avucunu açmış duruyor Peygamber…

Öteden sahikalar parçalıyor afakı,
beriden zelzeleler kaldırıyor amakı
Bomba şimşekleri beyninden inip her siperin
Sönüyor göğsünün üstünde o ARSLAN neferin
Yerin altında cehennem gibi binlerce laam
Atılan her laamın yaktığı yüzlerce adam
Ölüm indirmede gökler, ölü püskürmede yer
O ne müthiş tipidir yarab savrulur enkazı beşer,
Kafa, göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak,
Boşanır sırtlara vadilere sağanak sağanak…

Mehmet Akif Ersoy

Çanakkale

ÖĞRETMENİM

Hecelerle yazışmayı
Kelimeyle konuşmayı
Cümlelerle buluşmayı
Siz öğrettiniz, öğretmenim

Yanlış doğru ayırmayı
Haklı haksız kayırmayı
Kötülükten sıyrılmayı
Siz öğrettiniz, öğretmenim

Anne baba aileyi
Sevmeyi ve sevilmeyi
Kardeş kardeş geçinmeyi
Siz öğrettiniz, öğretmenim

Vatan millet Sakarya’yı
Başkent olan Ankara’yı
Bölge bölge haritayı
Siz öğrettiniz, öğretmenim

24/11/2009

“Ulusları kurtaracak olan yalnız ve ancak öğretmenlerdir.” M.K. ATATÜRK

Bizleri geleceğe taşıyan kutsal emekçilerimiz, sevgili öğretmenlerimiz        

         “ÖĞRETMENLER GÜNÜNÜZ KUTLU OLSUN”

Kırgın  Bir Gül
Anısızın sofalarda sesin
Arakasından ağlanılan
Bir resim gibisin
Kanar ya bazen derininde bir yeri insanın
Cam kırıdığır batar ya hatıraların
Kapından bir an geçer
Bir an,
Bir kıyı, bir sandal, bir deniz sesi,
Bir heyecan,
Yoksa
Yalan
Yoksa çığlık
Yoksa intihara yeltenen martılar kadar
Cesurda değilsindir.
Durduğu yerde durmayan yüreğin
Kabına sığmayan delişmenliğin
Yıkıp gidecek vurup devirecek
Tutup çevirecek gülüp geçeceksindir,
Ama resim
Ama SEPİA
Ama solgun bir güldür ömrün

Seni tren istasyonlarında
Kır kahvelerinde banklar üstünde
Maç kuyruklarında
Hayatın bütün bekleme salonlarında konuşurlar
Allah etmesindir anlatılanlar
Onlara uğramasındır
Olup olanlar
Bu şiiri
Nasıl da bir bileğini keserek
Öbürünü de kesmeye yeltenerek
Yazdığındır
Oysa bakmayı unuttukları aynalar kadar
Onlarada yakınsındır

Kırgın  Bir Gül
Ansızın sofalarda sesin
Arkasından ağlanılan
Bir resim gibisin
Kanar ya bazen derininde bir yeri insanın
Cam kırıdığıdır batar ya hatıralrın
Solaksındır sakarsındır
Aslında arkasındasındır bütün yaşadıklarının

Soğuk havalarda çay içilen küçük tabureler üstünde
Köşe başı kasaba kahvehanelerinde
İçinden şehzadeler mor cübbeli dervişler geçen hikayelerin
Akşam lakırdılarında bir efsane olur arkanda bıraktıkların.

Kırgın  Bir Gül
Bu kadar mı YAKIŞIR şahdamarına yakın
İnsan en iyi kendine yanlış yapar
Ve kanar
Bir de aynalar
Bakınca nasıl sırrındadır bahtının
Füsus, Sükût
Elzem bir ağrıdır alnına çalınan
Kimse bilmez yanlarıdır
En güzel tadı hayatın
O şarkılar herkese mi bu kadar yakışır
Çalar çalar çalar
Bir kemane, bir tambur, bir ney

En güzeli sonbahardır
Kağıt helvalar ince bir soğuk
Makul bir yağmur, duman, çamur ve SENSİZLİK
Bu kadar mı güzel durur

Kırgın  Bir Gül
Ansızın sofalarda sesin
Arkasından ağlanılan
Bir resim gibisin
Kanar ya bazen derininde bir yeri  insanın
Cam kırıdığıdır batar ya hatıralrın
Solaksındır sakarsındır
Aslında arkasındasındır bütün yaşadıklarının
Aslında arkasındasındır bütün yaşadıklarının
Aslında arkasındasındır bütün
Aslında arkasındasındır
Aslında
Arkasındasındır bütün yaşadıklarının…

İbrahim Sadri

Samiha  Ayverdi

Âlem-i İslâm’a rahmet su gibi 
Aksın, BAYRAM OLSUN BAYRAMLARINIZ. 
Evleriniz cennet kokusu gibi 
Koksun, BAYRAM OLSUN BAYRAMLARINIZ. 
 
Zindan, ‘medrese’dir; gam, yayla size 
Farkı yok bin yılın bir ayla size 
Melekler yukardan gıptayla size 
Baksın, BAYRAM OLSUN BAYRAMLARINIZ.  
 

Uygur, Kazak, Kırgız, Azerî’nizden 
Gitmesin gardaşlık nazarınızdan 
Zalimler, zulmünü üzerinizden 
Çeksin, BAYRAM OLSUN BAYRAMLARINIZ. 
 
Süleyman esir de, Simon neden hür? 
Hiç durma dünyanın yüzüne tükür.. 
Müslümanın sesi münafıktan gür 
Çıksın, BAYRAM OLSUN BAYRAMLARINIZ. 
 
Serilsin gönüller döşek misali 
Patlasın sevgiler fişek misali 
Hakikat, durmadan, şimşek misali 
Çaksın, BAYRAM OLSUN BAYRAMLARINIZ. 
 
Haksızlık almasın Hak’kın yerini 
Aşsın boyunuzdan aşkın derini 
Kimi gözyaşını, kimi terini 
Döksün, BAYRAM OLSUN BAYRAMLARINIZ. 

Kök bir, dallar ayrı ki, İslâm bir gül 
Afganistan bir gül, Türkistan bir gül 
Vahdet bahçesine her insan bir gül 
Diksin, BAYRAM OLSUN BAYRAMLARINIZ. 
 
Mağdurlar, mazlumlar ersin felaha 
Vuslata varanlar varsın bir daha 
İrfan tohumunu gece, sabaha 
Eksin, BAYRAM OLSUN BAYRAMLARINIZ. 
 
Kandır zalimlerin zulüm çiçeği 
Öldürür cehalet, ölüm çiçeği 
Gençler yakasına ilim çiçeği 
Taksın, BAYRAM OLSUN BAYRAMLARINIZ. 
 
Şehide toprağın hürmet-i aşkı 
Anadan fazladır şefkat-i aşkı 
Rab’bim yüreklere ülfeti, aşkı 
Soksun, BAYRAM OLSUN BAYRAMLARINIZ. 
 
Hazreti Resul’ün nurlu katına 
Gitmek isteyenler binsin atına 
Küfrün saltanatı yerin altına 
Çöksün, BAYRAM OLSUN BAYRAMLARINIZ. 
 
Ne makam, ne para olamaz ölçek… 
‘Kurtuluş İslâm’da’ vallahi gerçek 
Bu mübarek sevda bizleri tek tek 
Yaksın, BAYRAM OLSUN BAYRAMLARINIZ. 
 
13.7.1989 
Beşinci Mevsim(sh.123) 
  
Abdurrahim Karakoç

             Gelmedin

Gelmedin son hayal de yanıp yanıp kül oldu
Bu deruni kavgada kırılan gönül oldu
Şimdi menziller elem,yürek duman,sine çak
Devleri mahkum eden hayatım şimdi helak
Gelmedin yıldırımlar düştü hülyalarıma
Nasıl kıydın be zalim masum rüyalarıma
Sana doğru her adım neden hep ölüm sunar
Seni her andığımda renk solar,desen yanar

Hangi rüzgar sabırla böyle koşar ardından
Hangi el nakış nakış gergef dokur ardından
Susarsam anlatır mı seni göklere tarih
Bensiz olur mu sabah güler mi kara talih
Gelmedin koptu zincir parçalandı anılar
Sardı bütün ruhumu tükenmeyen ağrılar
Kalbimin pembe köşkü harab oldu gelmedin
Bahçesinde açan gül turab oldu gelmedin
Bil ki kıyamet kopsa bu ateş sönmeyecek
Heyhat!şair mehtaba bir daha dönmeyecek

 NURULLAH GENÇ

Ne kadar kibirli dursa da, bardağın önünde eğilir çaydanlık.
Öyleyse bu büyüklenme niye?
Bu kibir, bu gurur niçin?
Mütevazi ol, hatta bir adım bile geçme gurur kapısından.
Bardağı insan bunun için öper daima alnından…

Erkin Vahidov

Dur gitme Vüreyka 
Susacaklarım var sana 
 
Ben Raskolnikof krizindeyken 
Savrulduğum birşey vardı sende 
Çocukların kalbinde zehrevan 
Kadınlar kös peçelerde kargın 
Sense Hürmüz gölgesinde ebrar 
Bilmezdin ıslanmayı Vüreyka 
Bir dilşad tabuttu yağmur sana 
Çöl saçlarının kilidine yamanan 

Sancıyan meleklerin ıslığından kaçıp 
Sonsuzluğun kavisinden damlayan 
Bir bilettin bana cennetten Vüreyka 
İblisin kof mührünü rahlene deşmeyip 
Böğrümü körelten zifaf karanlığında 
Yakmasaydım kaburganın uçlarını 
Adını sen koyardım hiç korkmadan 
Kurtuluşa giden ne kadar yol varsa  
 

Hatırlar mısın Vüreyka 
Cebel yüzünden elem akarken 
Kızılırmak kan alazlarındaydı 
Süphan’da ateş-kes böcekleri 
Ve Toros sırtlarında al yumru 
Nemrut’a değmezdi gözlerin 
Sen bende Erciyes kokardın 
 
Cebbâr sokakların kızı Vüreyka 
Akrep lekesinde titrek tebessüm 
Alabildiğine pos kaçardı kavline 
Sen aşkların eline meyletmeden 
Sana çiçekler ısmarlamıştı Hayy 
Bu yüzden berfin düşlerin yâri 
Çelenksiz ölümler zordu sana 

Balgın aklımın hasreti Vüreyka 
Sen bana türkülerle koşardın 
Ben sana Endülüs ağıtlarıyla 
Yıldızları karartan düşbaz değil 
Yüzünde mavi güneşler saklayan 
Levanten bir yolcuydun içimde 
Raylarımı çürütmeseydim eğer 
Fahhâr yollarımı sana yürütürdüm 
 
Bilseydim delişmen aşkların kızı 
Bilseydim şu rüveyha sevdamı 
Şeytanların ininden kiraladığımı 
Damar damar ayaklarına kapanmaz 
Sana hep mezarımdan bakardım 
Keşke bilebilseydim acını Vüreyka 
Mintanımı hoyrat bulutlara giydirip 
Kasırgalara emanet ederdim seni 
 

Keşmekeş güzlerin baharı Vüreyka 
Sen bu dünyaya ne zaman ağlasan 
Cellat kırmızısı hüzünlere bürünürdü 
İçimdeki çocuğun ağustos gülüşleri 
Ve kemikleri sızlardı dudaklarımın 
Çünkü derimden içeri giren mayınlar 
Militan gözlerince örülmüştü Vüreyka 
Bu yüzdendi toprağına basmayışım 
 
Keşişleme kederler kovalardım hep 
Topuğumda ezdiğim nergislerin izi 
Ve safir alnımın özerk vadilerindeki 
Hannas bir menekşenin yalnızlığıyla 
Kazırdım sancılarımı incifer duvarlara 
Ama bilmiyordun sen namlusuzluğu 
Ve kaçıyordun beni esriten cezadan 
Oysa çarmıha gerseydin beni Vüreyka 
İman ederdi günahına tüm havariler

Yazgımın nevzâr karanfili Vüreyka 
Kurşunların ağladığı günleri düşün 
Kalbimi hep umutlarla iliklerdin sen 
Şimdi ben seni ölüme ilikleyeceğim 
Gitmeliyim zindan şehirlerin hurisi 
Gitmeliyim sökerek ilmeğini aşkın 
Ve sana İbrahim gibi seslenmeliyim 
Ölümü hakedecek kadar yaşamadım 
Yaşamayı hakedecek kadar ölmeliyim. 
 
 
İbrahim Saki