Necip Fazıl Kısakürek – Gençliğe Hitabe ;
Bir gençlik, bir gençlik, bir gençlik…

“Zaman bendedir ve mekân bana emanettir!” şuurunda bir gençlik…

Devlet ve milletinin 7 asırlık hayatında dört devre…

Birincisi iki buçuk asır… Aşk, vecd, fetih ve hakimiyet…

İkincisi üç asır… Kaba softa ve ham yobaz elinde sefalet ve hezimet…

Üçüncüsü bir asır… Allahın, Kur’an’ında “belhümadal – hayvandan aşağı” dediği cüce taklitçilere ve batı dünyasına esaret… Ya dördüncüsü ?…

Son yarım asır!.. İşgal ordularının bile yapamayacağı bir cinayetle, madde plânında kurtarıldıktan sonra ruh plânında ebedi helake mahkumiyet…

İşte tarihinde böyle dört devre bulunduğunu gören… Bunları, yükseltici aşk, (daha fazla…)

ALLAH BUYURDU: “Rahmetim herşeyi kuşatsın.”
Ve bardaktan boşanırcasına yağdı rahmet yeryüzüne.

Ezelî ve sınırsız rahmetin bir parıltısı, dağları ve denizleri kuşattı.

Annelerin ve babaların yüreğine aktı, sinelerinden fışkırdı.

Yavru kuşlar ve yavru balinalar beraberce beslendiler o pınardan. Okyanuslar ve karalar o rahmetin neş’esiyle şenlendi. Yumurtalar o neş’eyle çatladı, memeler o neş’eyle dolup dolup boşaldı.

Anne ayı ve baba penguen, o neş’eyle yemek yemeyi unuttu. Üç ay boyunca biri yumurtayı beklerken, diğeri yavrusunu emzirdi. Baba balık, ağzındaki yumurtaların başına birşey gelmesin diye 80 gün boyunca aç dolaştı.

Hepsi de yalnız rahmetle beslendiler. (daha fazla…)

Her şey gizli. Benim bildiğimse:
Gizli bir hazineydi; görünmeyi bilinmeyi sevdi.
Sıfırdan zamana, sonsuz ân’dan ânbeân’a,
nâ- mevcuddan vücuda, lâ-mekâna,
noktadan mükemmele,
kelimeden cümleye,emirden vâkiye.

Muhabbeti aşikâr kuvveyi fiil eyledi.
OL, dedi.
OL’uverdi.
Kün!
Bir kaf. Bir nun.
Sonra sükun.

(daha fazla…)

“Allah yolunda öldürülenlere ölüler demeyin.
Bilakis onlar diridirler.
Lakin siz anlayamazsınız.”
(Bakara:154)

Rahatça oturuyoruz evlerimizde, en büyük sıkıntılarımız, yarına sarkmayacak kadar hafif ve sıkıntısız…
Dünyanın kargaşasına kapılmış, sürüklenirken, geçmişi sorgulamamız gerektiğini hiç aklımıza dahi getirmiyoruz…
Biz ülkemizde özgürce, rahat bir şekilde, huzurlu olarak yaşıyoruz…
Ama nasıl oluyor bu? Dört bir yanı sırtlan sürüsü gibi düşmanlarla çevrili, tarihin her döneminde istila edilmeye çalışılmış ancak her seferinde ayaklarına takılan prangaları parçalayıp atmış bir vatan, elbetteki bu dik duruşunu, bağımsızlığını, bağrından çıkıp kendisi için toprağa düşen evlatlarına borçludur…
Sadece vatan toprağı değil, o vatan toprağının üzerinde yaşayan herkes, yatağında rahat uyumanın, sokaklarda özgürce dolaşabilmenin karşılığı olarak şehitlerimize borçludur…
Enes Arslantürk, “Şehitlik ve Şehitlerimiz” isimli eserinde bu minnet borcunu bir nebze olsun ödeme amacını taşıyor. Çanakkale Şehitleri’nden Milli Mücadele kahramanlarına, Allah yolunda vatan için genç yaşta toprağa düşmüş fidanların, kronolojik bir belgeseli tadındaki bu çalışma, duygulanarak okuyacağınız bir eser…

Şehitlik ve Şehitlerimiz
Enes Aslantürk
BİLGEOĞUZ BASIM YAYIN

Bir yerde zulüm varsa,
inlemek de aşırı olacaktır, isyan da!
Tekmelenenler türkü söylemez!
Bazı insanlar, bütün insanlık için
ölürler. Bütün insanlık için yaşadıkları gibi.
Zulüm, kısmak istediği sesi nârâ yapar.
Ve bazı ölüler, yaşayanlardan çok daha
yüksek sesle konuşur…
M. Selâhaddin Şimşek (1954-1994) (daha fazla…)